Carolath

Über dem Steilufer von Carolath erheben sich heute die Reste einer imposanten Schloßanlage, als ausdrucksstarkes Beispiel wechselvoller schlesischer Geschichte. Urkundliche Erwähnungen nennen im 14. Jahrhundert ein Jagdhaus im waldreichen Gebiet der Oder zwischen Beuthen/Oder und Neusalz. Von 1560 bis 1945 war die Herrschaft durchgängig im Besitz der Familie von Schönaich. Mit der Zeit stieg diese zu Freiherren, Reichsgrafen und Fürsten auf und machte Carolath zum Mittelpunkt ihres Fürstentums.

Zwischen 1597 und 1618 entstand in zwei Bauabschnitten das Schloß Carolath.

Der Herrschaftssitz galt als eines der wichtigsten Zeugnisse der Renaissance in Schlesien. Der Schloßumbau durch den zeitgenössisch bekannten Breslauer Architekten Carl Lüdecke (1826-1894) veränderte 1866 die Anlage. Eine letzte Erweiterung erfolgte 1912 durch die von Hans Poelzig (1869-1936) entworfene Gruft.

Im 16. Jahrhundert wurde an den Hängen Wein angebaut, wovon noch einige Weinberghäuschen Zeugnis ablegen. Zu dieser Zeit angelegte Gräben und Schanzen gestaltete man später zu Gartenanlagen um, die angepflanzten Fliederbüsche lockten zur Blütezeit zahlreiche Besucher an.

Das Schloß brannte 1945/46 aus, in den siebziger Jahren wurde mit einem teilweisen Wiederaufbau begonnen.

Siedlisko

Nad stromym brzegiem Siedliska wznoszą się dzisiaj pozostałości imponującego zamku, wymowny przykład pełnej meandrów historii Śląska.

Najstarsze dokumenty z XIV wieku wymieniają dom myśliwski usytuowany na bogatym w lasy obszarze Odry między Bytomiem Odrzańskim a Nową Solą. W latach 1560-1945 tereny te były własnością rodziny von Schönaich. Z czasem Schönaichowie zostali podniesieni do rangi baronów, hrabiów Rzeszy, a wreszcie książąt i uczynili z Siedliska stolicę swego księstwa.

Pomiędzy rokiem 1597 a 1618 zbudowano w dwóch etapach zamek Siedlisko.

Ta pańska siedziba uważana była za jedno z najważniejszych świadectw architektury renesansowej na Śląsku. Przebudowa zamku w roku 1866, przeprowadzona przez znanego wówczas wrocławskiego architekta Carla Lüdecke (1826-1894), zmieniła wygląd obiektu. Ostatnia rozbudowa nastąpiła w 1912 roku, kiedy to wzniesiony został grobowiec według projektu Hansa Poelziga (1869-1936).

W XVI wieku uprawiano na zboczach winną latorośl, o czym świadczą istniejące jeszcze domki służące do produkcji wina. Założone w owym czasie rowy przekształcono później w ogrody, a zasadzone krzaki bzu przyciągają w okresie kwitnienia wielu gości.

W latach 1945-46 zamek spłonął. W latach 70-tych rozpoczęła się jego częściowa odbudowa.