|
Mondschütz, heute Mojęcice, an der Straße von Leubus/ Lubiąż nach Wohlau/ Wołow ist eine vor- und frühgeschichtliche Siedlung. In einer Leubus Urkunde von 1202 taucht erstmals der slawische Name Moyancziczy (= mein Sitz) auf. Gutsbesitzer über fast 300 Jahre, von 1466 bis 1747, war die Familie von Stosch. Unter ihrem Patronat wurde die Dorfkirche um 1530 evangelisch und blieb dies über die Gegenreformation bis 1945. Die drei wandfüllenden Grabmäler beschrieb schon Hans Lutsch ausführlich im ersten schlesischen Denkmälerinventar von 1889.
An der Ostwand des Chorraumes dominiert in architektonischem Aufbau das Doppelgrab von 1591 für Laslaw/ Ladislaus II. von Stosch (+ 1587) und seine Frau Helena, geb. von Berge (+ 1619). Fünf von deren acht Kindern starben sehr früh. Sie erhielten 1586 an der Südwand ein gemeinsames dreiteiliges Denkmal mit idealisierten Porträts. Signiert hat beide Arbeiten der Steinmetz Caspar Berger aus Liegnitz. Sächsische Einflüsse prägten dort die Bildhauerei.
Hans von Schweinitz (+ 1589), verheiratet mit Magdalena von Stosch (+ 1595), beauftragte Berger in Seifersdorf/ Rosochata bei Liegnitz mit dem gleichfalls prächtigen architektonischen Epitaph.
Der einzig überlebende Sohn Friedrich von Stosch (+ 1633) plazierte sein eigenes Grabmal neben den Geschwistern. Nach dem Vorbild der Eltern wird er mit seiner ersten Ehefau Helena, geb. von Kreckwitz (+ 1616) in Lebensgröße dargestellt. Die farbigen Figuren stehen jeweils in muschelförmigen Nischen. Vollsäulen tragen ein Gebälk mit Bibelspruch. Darüber sehen wir ein Relief, das bei den Eltern die Kreuzigung darstellt und beim Sohn die Auferstehung der Toten. Halbfiguren oder Engel flankieren diese Aufsätze. Unterschiede gibt es beim Aufbau der Sockelzonen, doch wird jeweils das knieende Stifterpaar mit den Kindern abgebildet.
|
Leżące na szlaku z Lubiąża do Wołowa Mojęcice są osadą prehistoryczną.
W jednym z dokumentów klasztoru cystersów w Lubiążu z roku 1202 pojawia się po raz pierwszy słowiański źródłosłów nazwy osady (= moje miejsce). Właścicielem majątku była, przez ponad 300 lat, od roku 1466 do 1747, rodzina von Stosch. Pod jej rządami kościół we wsi stał się ok. 1530 roku ewangelicki, przetrwał kontrreformacje i pozostał takim aż do roku 1945. Wypełniające ściany trzy nagrobki szczegółowo opisywał, w swoim śląskim spisie zabytków z roku 1889, pierwszy konserwator zabytków - Hans Lutsch.
Na wschodniej ścianie prezbiterium dominuje pochodzący z 1591 roku podwójny, architektoniczny nagrobek Laslawa/Ladislausa II von Stosch (+1587) i jego żony Heleny (+1619) z domu von Berge. Pięcioro z ich ośmiorga dzieci zmarło bardzo wcześnie. Na ścianie południowej mają one wspólny, trzyczęściowy grobowiec z 1586 roku z wyidealizowanymi portretami. Oba te dzieła sygnowane są przez mistrza kamieniarskiego Caspara Bergera z Legnicy. W rzeźbie widoczne są wpływy saksońskie.
Hans von Schweinitz (+1589), żonaty z Magdaleną von Stosch (+1595), zlecił Bergerowi wykonanie w Rosochatej (Seifersdorf) koło Legnicy równie wspaniałego architektonicznego nagrobka.
Jedyny pozostały przy życiu syn, Friedrich von Stosch (+1633), ulokował swój własny nagrobek obok rodzeństwa. Podobnie jak rodzice jest on przedstawiony w postaci rzeźby naturalnej wielkości, wraz z małżonką Heleną, z domu von Kreckwitz (+1616). Polichromowane figury usytuowane są w niszach o kształtach muszli. Na pełnych kolumnach wspiera się belkowanie z cytatami z Biblii. Nad nim widoczny jest relief przedstawiający Ukrzyżowanie (rodzice) i Wskrzeszenie Zmarłego (syn). Galeryjki flankują półfigury i anioły. Nagrobki te różnią się rozwiązaniami architektonicznymi partii cokołu, lecz każdorazowo przedstawiona jest klęcząca para fundatorów z dziećmi.
|
  
|
