|
Schon der Ortsname Bad Warmbrunn deutet auf warme Quellen und deren Heilfunktion hin. Seit 1381 war der Ort im Besitz der Grafen Schaffgotsch. Mit der Zeit wurde er Zentrum ihrer großflächigen Herrschaft. Schon 1403 hatten sie Zisterzienser aus Grüssau berufen. Die Propstei bestand bis 1810.
Im 16. Jahrhundert war das Verhältnis zwischen Grundherr und Propstei religiös und wirtschaftlich desolat. Die Patronatsherren folgten der reformierten Lehre. Graf Schaffgotsch berief einen lutherischen Pastor an die Propsteikirche. Die Mönche mußten sich daraufhin nach Grüssau zurückziehen. Der Orden konnte Steuerschulden nur begleichen, indem er seinen Warmbrunner Besitz von 1571 bis 1614 an Schaffgotsch verpfändete.
Danach allerdings setzte die Rekatholisierung ein. Hans Ulrich II. war Protestant und doch auf kaiserlicher Seite hochdekoriert. Mit Wallensteins Ermordung folgte 1635 seine Hinrichtung. Der daraufhin katholisch erzogene Sohn Christoph Leopold erhielt erst 1650 die Herrschaft Warmbrunn zurück. Die Propstei bewies durch neue barocke Bauprojekte die veränderten gegenreformatorischen Machtverhältnisse im habsburgischen Erbfürstentum Schweidnitz-Jauer. Zahlreiche Epitaphien aus der protestantischen Zeit der Schaffgotsch wurden wohl zerstört. Da Bevölkerung und auch gräfliche Beamte überwiegend protestantisch blieben, schwelte mancher Konflikt weiter.
Im Kirchhof der ehemaligen Propsteikirche, gleich neben dem barocken Turm, gibt es eine lange Reihe von Figurenepitaphien. Diese Steingrabplatten stammen von 1530 bis 1633 verstorbenen Angehörigen einer Schaffgotschen Nebenlinie. Erst 1849 wurden diese historischen Monumente aus Radmeritz übernommen.
Eine prächtigere Grabanlage der Schaffgotsch ist in Greifenberg (Gryfów) erhalten. Zehn vollplastische Figuren sind dort anbetend um ein Kruzifix aufgestellt. Ein sächsischer Steinmetz schuf das Ensemble 1585 bis 1589.
|
Już sama nazwa Cieplice Zdrój wskazuje na ciepłe źródła i ich funkcję leczniczą. Od roku 1381 miejscowość była własnością hrabiów von Schaffgotsch. Z czasem Cieplice stały się centrum ich ogromnych posiadłości. Już w 1403 roku sprowadzono cystersów z Krzeszowa. Probostwo istniało do roku 1810.
W wieku XVI stosunki religijne i gospodarcze miedzy właścicielami majątku, którzy przeszli na luteranizm, a probostwem były bardzo złe. Hrabia Schaffgotsch powołał pastora luterańskiego na stanowisko proboszcza miejscowego kościoła. Mnisi powrócili do Krzeszowa. W latach 1571 – 1614 zakon musiał zastawić swoje cieplickie dobra Schaffgotschom, aby spłacić zaległości podatkowe.
Nadchodzi czas rekatolizacji. Hans Ulrich II był protestantem, a mimo to posiadał wysokie odznaczenia cesarskie. Po zamordowaniu Wallensteina zostal w 1635 roku stracony. Jego, wychowany w duchu katolickim, syn Christoph Leopold dopiero w roku 1650 objął we władanie Cieplice Zdrój. Nowe barokowe obiekty budowlane parafii odzwierciedlały zmienione, kontrreformatorskie stosunki władzy w habsburskim dziedzicznym księstwie świdnicko – jaworskim. Liczne epitafia Schaffgotschów z czasów protestanckich zostały prawdopodobnie zniszczone, ponieważ zarówno ludność jak i urzędnicy pozostali protestantami. Rodziło to niejeden konflikt.
Na dziedzińcu dawnego kościoła parafialnego obok barokowej wieży znajduje się długi rząd epitafiów figuralnych. Płyty te przedstawiają zmarłych w latach 1530 – 1633 członków bocznej linii rodziny von Schaffgotsch. Te historyczne pomniki zostały przeniesione z Radomierzyc dopiero w roku 1849.
Bardziej okazałe miejsce pochówku Schaffgotschów zachowało się w Gryfowie. Dziesięć pełnoplastycznych modlących się figur zostało ustawionych wokół krucyfiksu. Kompozycję tę stworzył w latach 1585 – 1589 kamieniarz z Saksonii.
|
  
|
